Boek
Nederlands

Een stenen moeder

Luuk Gruwez (auteur)

Besprekingen

Sterven bij het leven

Luuk Gruwez is een romanticus pur sang. Zoals haast al zijn werk is ook Een stenen moeder een verbeten verweer tegen de tijd, de vergankelijkheid en de dood. Zonder pathetisch te zijn. Gruwez' proza blijft altijd luchtig, elegant en sensitief.

Men zal zijn vijand kennen

Het beeld dat van Luuk Gruwez oprijst in zijn nieuwe boek Een stenen moeder is dat van iemand die door twee mannen wordt weggevoerd. Hoe stevig de twee hem ook in hun greep houden en hoe onwaarschijnlijk het ook lijkt dat hij ooit nog zal kunnen ontsnappen, het belet hem niet om heftig te blijven tegenspartelen. Niet dat het helpt, niet dat er hoop is. Het is alleen omwille van het gebaar dat hij blijft protesteren. Die twee mannen, dat zijn de tijd en de wereld eigenlijk twee verschijningsvormen van hetzelfde en geen van beiden geniet Gruwez' sympathie. Maar hij moet en zal met hen meekomen. Dat is zijn lot. ,,Hoe ouder ik word, stelt hij vast, ,,des te meer wil ik volstrekt regressief en geconstipeerd van conservatisme naar alles terug.

Zoals van haast al zijn werk heeft Gruwez ook van Een stenen moeder een verbeten verweer tegen de tijd gemaakt, een protest tegen de gang der dingen, die een mens van zijn geboorte door de wereld naar z…Lees verder

Geheel volgens uw verwachting

AUTOBIOGRAFIE

(tijd) - Luuk Gruwez is een goed mens. Luuk Gruwez kijkt in zijn ziel, meet de schade op, lacht met de tragische uitkomst en verspreidt vervolgens op deemoedige wijze het verslag van deze inquisitie van zijn eigen leven. Zo scherp, kritisch voor zichzelf en oprecht. Ze zouden meer schrijvers moeten maken zoals Luuk Gruwez. Die zwaarmoedige gedachte overviel mij na het degusteren van zijn nieuwe boek vol herinneringen en gemijmer, 'Een stenen moeder'.

Er is met het prozawerk van Luuk Gruwez een probleem dat zich gemakkelijk laat omschrijven: melancholie is goedkoop, schrijven over jezelf beperkt. Zelfs wanneer over de woorden een glans hangt van vloeiende zinnen en verbale trouvailles. Zeker dan.

'Een stenen moeder' heeft geen genre-aanduiding meegekregen: het is geen roman, geen novelle, geen dagboek. Dat is logisch voor een boek dat vis noch vlees is, en daarom het nodige karakter mist. Misschien dat het dodelijk neutrale 'tekstbundel' nog het meest geschi…Lees verder

Een stenen moeder

Luuk Gruwez is vooral bekend als poëet, en je zou Een stenen moeder kunnen lezen als een kader waarin zijn poëzie is ontstaan. Wij lazen het echter als een bijzonder sterk stukje contemplatieve literatuur, emotioneel zeer rijk, taalvaardig en stijlvol. Gruwez gaat aan de hand van brieven, de maanden van het jaar en de huizen waarin hij heeft gewoond op zoek naar zichzelf, zowel naar zijn vroegere als naar zijn huidige zelf. 'Schrijven is voor mij altijd iets zeer zintuiglijks geweest. Een soort plaatsvervangende erotische daad. Ik hoop dat het lezen eenzelfde sensuele ervaring betekent.' Persoonlijke herinneringen en introspectie zijn natuurlijk niet nieuw bij Gruwez, maar de middelen des te meer. De briefvorm werd eerder al beproefd ('Eigenlijk ben ik een slechte briefschrijver. Ik schrijf af en toe een brief, maar mijn boezemvriend Erik Verpaele krijgt bijzonder weinig antwoord op de kilo's brieven die hij me stuurt. Ik ben erg berekend op dat gebied. Een opportunist, want ik meen d…Lees verder
Na een meer verhalend boek, De maand van Marie, waarin hij vier vrouwenportretten schilderde, komt Luuk Gruwez nu opnieuw met autobiografisch proza voor de dag in Een stenen moeder. Dit boek verzamelt een aantal brieven die eerder in 'De Standaard' verschenen, zijn columns over de maanden en ook zijn herinneringen aan de huizen waarin hij verbleef, die hij in 'De Morgen' liet verschijnen. Een boek vol gerecycleerde teksten dus, maar daarom niet minder interessant. Door deze bundeling worden Gruwez' obsessies overduidelijk. Eigenlijk gaat het altijd over hetzelfde: het verzet tegen de tijd en wat die uitricht met mensen en dingen; hen doen verdwijnen namelijk.

Een aantal verhalen die hij reeds in Het land van de wangen vertelde, duiken in Een stenen moeder licht gevarieerd op en ook de personages uit vroeger werk treden opnieuw op: Liesje, Knor, opa Bing, partner Totje en zijn ouders, maar het is geen 'blij weerzien' in de strikte zin van het woord. …Lees verder
Gruwez probeert aan de hand van een paar formele ordeningen (de literaire brief, de maanden van het jaar als vertrekpunt van beschrijving, adressen waarop hij gewoond heeft) een onderzoek te doen naar zijn herinneringen waardoor hij gevormd is. De vorm levert het beeld op van iemand die zichzelf eerlijk en soms genadeloos analyseert. De afstand die daardoor soms wordt geschapen, contrasteert met de intimiteit van de herinneringen en levert soms prachtige portretjes en soms te gestileerde teksten op. Het is een bijzondere vorm van autobiografie, die soms echter in die vorm blijft hangen. Paperback; kleine druk.

Over Luuk Gruwez

CC BY-SA 4.0 - Foto van/door Vera de Kok

Luuk Gruwez (Kortrijk, 9 augustus 1953) is een Vlaams dichter, prozaïst en essayist.

Hij volgde het middelbaar onderwijs in het Damiaancollege en Germaanse filologie aan de KULAK, telkens te Kortrijk. Hij wordt licentiaat in de Germaanse talen aan de K.U.Leuven.

In 1976 verruilt hij het West-Vlaamse Kortrijk voor Hasselt. Daar verdient hij als leraar de kost tot aan zijn loopbaanonderbreking in 1995 naar aanleiding van het verwerven van een schrijversbeurs.

Hij is nu als fulltime-schrijver werkzaam met dichtbundels en proza en daarnaast columns, eerst wekelijks in De Standaard, vanaf 2001 tot 2003 maandelijks in De Morgen.

Gruwez' werk wordt weleens tot de neoromantiek gerekend, een stroming die als reactie op het nieuw-realisme van de jaren 60 weer aandacht opeiste voor de grote gevoelens omtrent leven, liefde, ziekte, vergankelijkheid en dood. Bij Luuk Gruwez gaat deze vorm van romantiek altijd gepaard met een flinke portie (zelf)ironie. …Lees verder op Wikipedia