Livre
Néerlandais

Woestijnkunde

Leonard Nolens (auteur)
Leonard Nolens experimenteert en neemt risico's. Daarzonder is dichten de moeite niet waard. Hij onderzoekt hoeveel autobiografische loslippigheid zijn poëzie verdraagt. De dwingende, soms maniakale maar altijd trefzekere wijze waarop hij dat doet, sluit de lezer niet buiten.
Titre
Woestijnkunde
Auteur
Leonard Nolens
Langue
Néerlandais
Éditeur
Amsterdam: Querido, 2008
85 p.
ISBN
9789021435046 (paperback)

Commentaires

In de woestijn van de eigen existentie

Terwijl Bres, de bundel van Leonard Nolens die in het voorjaar met de VSB-poëzieprijs bekroond werd, de biografie van een tijdperk was, is Woestijnkunde de biografie van de persoonlijke tijd van de dichter. Maar is het persoonlijke in poëzie niet altijd een vorm van vertekening? Een persona, een masker. Wellicht niet toevallig opent deze bundel met een gedicht dat 'De regisseur' is getiteld en waarin Nolens verduidelijkt dat poëzie schrijven voor hem een vorm van persoonlijke geschiedschrijving is: "En jij en ik en wij, hoe moet men nu verder,/ Hoe moeten wij verder met al mijn maskers van moeder en vader".

Schrijven is in deze bundel een vorm van herstel, een poging om het leven van de ik-figuur op dit moment te recupereren aan de hand van prachtige verwijzingen naar de jeugdjaren en van monumenten in poëzie voor de ouders. Maar Nolens is zich bewust van het onmogelijke van die herstelarbeid en drukt dat uit in een van zijn typische paradoxen, die het 'ja' van het 'nee' niet…Lire la suite

De enige ter wereld

In de nieuwe bundel Woestijnkunde probeert Leonard Nolens weer familie te worden van zijn vader, moeder en broer.

Nolens wil baas zijn van zijn eigen

bestaan,

cultiveert zijn positie als einzelgänger

Voor Nolens zijn schrijven en leven synoniem. Hoewel je zo'n overtuiging in een bovenmatig ironische tijd kunt afwijzen als een romantische vergissing, dient gezegd dat de dichter in Woestijnkunde opnieuw op een briljante manier meester is van zijn idioom. Hij legt de lat heel hoog, zelfs als hij daardoor op zijn bek dreigt te gaan. Niet onaannemelijk: hij staat er namelijk om bekend een loden ernst te torsen. Dat woorden noodzakelijk dienen te zijn, is een adagium dat in zijn poëzie à volonté weerklinkt: babbelen en dichten zijn nu eenmaal tegengesteld aan elkaar. Zijn gebektheid is daarbij herkenbaar, inclusief zijn tics die, zelfs als ze irriteren, zijn gaan behoren tot het Nolensiaans. De lezer neemt kennis van de signatuur en weet meteen: dit is geen vervalsing.

Nolens misprijst, in tegenstelling tot de kameleontische Claus, vervalsingen ten zeerste. Hij voert een oude…Lire la suite

Het oeuvre van Leonard Nolens groeit gestaag verder met gedichten die een constante kwaliteit aanhouden en die vaak hoge toppen scheren. Dat oeuvre werd onlangs uitgebreid met het voor een echt sterk oeuvre noodzakelijke fremdkörper Bres (2007), waarin de als ik-betrokken bekend staande dichter een fenomenale doorbraak forceerde naar een all-inclusive 'wij'. De in 2008 terecht met de VSB-poëzieprijs bekroonde bundel vormt een hoogtepunt in Nolens oeuvre en was mentaliteitsgeschiedschrijving, maatschappijkritiek en autobiografie ineen. Amper een jaar na Bres ziet Woestijnkunde het licht en het lijkt er sterk op dat de dichter in deze bundel weer aansluiting vindt met de stem die hem maakte tot wat hij is geworden.

Van het writer's block dat een doorbraak naar de wij-schriftuur veroorzaakte, vinden we nog sporen terug in de afdeling 'Impasse'. Het gedicht 'Inertie' opent met de sterke regel "Het moet gezegd" en beschrijft dan het gezichtsverlies van ee…Lire la suite
“Wat zei je? Woestijnkunde? Kun je dat studeren? / Woestijnkundige, ben ik dat niet van nature? / Nergens klinkt een bedoeïnentent vol stemmen, nergens / Anders dan hier, vandaag, in mijn eigen krimpende kop.” Alles wat de veel gelauwerde Vlaamse dichter Leonard Nolens (1947) schrijft gaat door twee filters heen: het ene filter is dat van de poëzie en van de vorm, het andere is dat van zijn gevoel en herinnering en behoefte aan authenticiteit. Er bestaat weinig poëzie van dit formaat die tegelijk zo formeel èn authentiek, zelfs autobiografisch wil zijn. Nolens heeft de vaak sonore toon getroffen van de doeltreffende bard die niet snikt zonder formeel te snikken. Het is niet voor niets dat de bundel opent met overwegingen aangaande een toneelstuk. Verder komen er de van Nolens wel bekende thema’s van het verleden, de ouders, de destijdse markante gebeurtenissen, en ook meer recent een openhartoperatie, het actuele leven, ter sprake. En een liefde in Venetië, een mooie reeks die prachti…Lire la suite

À propos de Leonard Nolens

CC BY-SA 4.0 - Image by Herman Schartman

Leonard Nolens, né le 11 avril 1947 à Brée en Belgique, est un poète et diariste belge d'expression néerlandaise. Il est considéré comme l'un des plus importants poètes vivants de Flandre.

Romantique, il écrit souvent sur l'amour et la façon de s'évader de l'identité.

Biographie

Leonard Nolens vit et travaille à Anvers. Il a débuté avec le recueil Orpheushanden.

Il est lauréat du prix Constantijn Huygens en 1997 et du prix des lettres néerlandaises en 2012.

Son fils cadet, David (nl), est aussi écrivain.

Bibliographie

Poésie